Arınmanın ve hatırlamanın ayı

Oruç, bedeni terbiye ederken aslında nefsi eğitir. İnsan aç kaldığında sabrı öğrenir. Susadığında şükrü hatırlar. Sofraya oturduğunda bir lokmanın kıymetini daha derinden hisseder. Gün boyu tutulup akşam paylaşılan o ilk hurma, sadece bir yiyecek değil; paylaşmanın ve beklemenin sembolüdür. Ramazan ayı, yavaşlamayı öğretir. Hayatın hızına ara vermeyi. Daha az konuşup daha çok düşünmeyi. Daha az tüketip daha çok paylaşmayı. İftar sofralarında bir araya gelmek, aynı ezanı beklemek, aynı duaya “âmin” demek; bir toplumu görünmez bağlarla birbirine yaklaştırır. Bu ayda en çok hatırlanan şeylerden biri de merhamettir. Açlık, yoksulun hâlini anlamayı kolaylaştırır. Yardım eli uzatmak sıradan bir davranış olmaktan çıkar, bilinçli bir sorumluluğa dönüşür. Sadaka, zekât, fitre… Bunlar sadece ibadet değil; toplumun vicdanını diri tutan köprülerdir. Ramazan aynı zamanda iç muhasebe zamanıdır. İnsan kendine şu soruları sorar: Kimi kırdım? Kimi ihmal ettim? Hangi sözüm gereksizdi? Hangi suskunluğum hataydı? Oruç sadece mideye değil, dile, göze ve kalbe de tutulduğunda anlam kazanır. Asıl arınma da burada başlar. Geceleri ayrı bir huzur taşır Ramazan. Teravihte omuz omuza durmak, sahurda sessizliğin içinden yükselen niyet, insanın kalbini yumuşatır. Günün yorgunluğu yerini dinginliğe bırakır. Çünkü Ramazan, insana yalnız olmadığını hatırlatır. Belki de en önemlisi şudur: Ramazan geçicidir ama öğrettikleri kalıcı olmalıdır. Sabır bir aya sıkışmamalı, merhamet bayram sabahıyla bitmemeli, paylaşma sadece iftar sofralarında kalmamalıdır. Bu ay, aslında yılın geri kalanına hazırlıktır.

Ramazan, eksiklerimizi yüzümüze vuran bir aydır ama aynı zamanda umut aşılar. Ne kadar yorulmuş olursak olalım, ne kadar uzaklaşmış hissedersek hissedelim; yeniden başlama imkânı olduğunu hatırlatır.

Çünkü Ramazan, sadece aç kalmak değil; insan kalabilmeyi yeniden öğrenmektir.