Unutulan hakikatler: Huzurun adresi gönülde ve secdede saklı

İnsan, hayatın bitmek bilmeyen koşuşturması içerisinde kimi zaman kendisini, çevresindekileri ve manevi sorumluluklarını ihmal edebiliyor. Makam, kazanç ve dünya nimetlerinin peşinde geçen yaşamda merhamet, yardımlaşma, kul hakkı ve gönül incitmeme gibi değerler önemini korurken, secde ve dua ise insanın Rabbine yönelmesinin en anlamlı yolları arasında yer alıyor. Kur’an-ı Kerim’de yer alan ayetler, insanlara tövbe, umut, adalet ve iyilik konusunda rehberlik ediyor.

GÖNLÜMÜZÜN UNUTTUĞU HAKİKATLER

İnsan, bazen en çok ihtiyaç duyduğu şeyleri en kolay unutur. Koşturmaca’nın, geçim derdinin, makam ve mevki arzusunun, bitmek bilmeyen dünya telaşının içinde kalbinin sesini duyamaz hâle gelir. Oysa insanın asıl yolculuğu, sahip olduklarını çoğaltmak değil, gönlünü güzelleştirmek ve Rabbine layık bir kul olabilmektir. Bugün kendimize sormamız gereken önemli bir soru var, Biz ne zaman bu kadar yorulduk, ne zaman bu kadar uzaklaştık hakikatten Bir zamanlar komşunun hâlini sormak insan olmanın gereğiydi. Bir ihtiyaç sahibinin kapısını çalmak, sevabın en güzel yollarından biriydi. Büyüklerin duasını almak, küçüklerin başını okşamak, sofradaki lokmayı paylaşmak hayatımızın doğal bir parçasıydı. Şimdi ise aynı apartmanda yaşayıp birbirini tanımayan, aynı sofraya oturup birbirinin yüzüne bakmayan, aynı şehirde yaşayıp birbirinin derdinden habersiz insanlar hâline geldik. Unuttuğumuz hakikatlerin başında merhamet geliyor. Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (s.a.v.), merhameti imanın ve insan olmanın önemli bir göstergesi olarak bizlere öğretmiştir. Bir gönlü incitmemek, bir yetimin başını okşamak, bir mazlumun yanında durmak, bazen uzun sözlerden ve gösterişli ibadetlerden çok daha derin anlamlar taşır. Bir başka unuttuğumuz hakikat ise kul hakkıdır. İbadetlerimizi yerine getirirken insanlara karşı sorumluluklarımızı ihmal etmemeliyiz. Çünkü dinimiz yalnızca namazdan, oruçtan, duadan ibaret değildir. Aynı zamanda adaletli olmak, dürüst davranmak, emanete sahip çıkmak, kimsenin hakkını yememek ve insanlara güven vermektir. Unutmayalım ki bir insanın kalbini kırıp ardından dua etmek, birinin hakkını yiyip sonra iyilik yaptığını düşünmek, dinimizin bizden istediği ahlak anlayışıyla bağdaşmaz. Rabbimiz Kuran’ı Kerim'de şöyle buyurur, Dikkat edin! Kalpler ancak Allah'ı anmakla huzur bulur. (Ra'd, 13/28) Belki de bugün en çok ihtiyacımız olan şey, yeniden kalbimize dönmektir. Daha fazla kazanmanın değil, daha güzel yaşamanın peşinde olmaktır. İnsanların gözünde büyümeye çalışırken Allah katındaki değerimizi unutmamaktır.

KALBE DOKUNAN AYETLER

İnsan bazen bir sözle değişir, bazen bir bakışla kendine gelir, bazen de hiç beklemediği bir anda duyduğu bir ayetle hayatını yeniden sorgulamaya başlar. Çünkü Kuran’ı Kerim yalnızca okunan bir kitap değil, insanın gönlüne seslenen, yolunu aydınlatan ve ruhuna rehberlik eden ilahi bir kelamdır. Hayatın telaşı içinde yorulan gönüllerimiz, çoğu zaman aradıkları huzuru yanlış yerlerde arıyor. Kimi mutluluğu malda ve mülkte, kimi makamda ve şöhrette, kimi de insanların takdirinde bulmaya çalışıyor. Oysa insanın kalbindeki boşluğu dolduracak olan, Rabbini tanımak, O'na yönelmek ve O'nun kelamıyla yaşamaktır. Rabbimiz Kuran’ı Kerim'de şöyle buyuruyor, Bilesiniz ki kalpler ancak Allah'ı anmakla huzur bulur. (Ra'd, 13/28) Ne kadar derin, ne kadar anlamlı bir hakikat! İnsan bazen her şeye sahip olduğu hâlde huzursuz olabilir. Çünkü huzur, sahip olduklarımızın çokluğunda değil, kalbimizin kime bağlı olduğundadır. Allah'ı unutan gönül, dünyanın bütün imkânlarına sahip olsa da aradığı gerçek huzuru bulamayabilir. Bir başka ayet ise umudunu kaybedenlere adeta yeniden hayat veriyor, Allah'ın rahmetinden ümit kesmeyin. Çünkü Allah bütün günahları bağışlar. (Zümer, 39/53) Bu ayet, hata yapan insana tövbe kapısının açık olduğunu hatırlatıyor. Ne kadar yanlış yapmış olursak olalım, Rabbimize samimiyetle yönelmenin mümkün olduğunu bildiriyor. Yeter ki hatamızda ısrar etmeyelim, pişmanlık duyalım ve doğru yola dönmek için gayret gösterelim. Bugün belki de en çok ihtiyaç duyduğumuz şey, birbirimize karşı merhametli olabilmektir. Kalpler kırılıyor, gönüller inciniyor, insanlar birbirini anlamak yerine yargılamayı tercih ediyor. Oysa Rabbimiz şöyle buyuruyor, Şüphesiz Allah adaleti, iyiliği ve akrabaya yardım etmeyi emreder. (Nahl, 16/90) Bu ayet bize dinin yalnızca bireysel ibadetlerden ibaret olmadığını gösteriyor. Adaletli olmak, iyilik yapmak, ihtiyaç sahibini gözetmek ve insanlara güzel davranmak da kulluğumuzun önemli bir parçasıdır.

RUHUN SESSİZ ÇAĞRISI

İnsan, hayatın koşuşturması içinde çoğu zaman kendisini unutuyor. Sabahın telaşıyla başlayan gün, geçim derdi, bitmeyen sorumluluklar, makam ve mevki arayışı, insanların beklentileri derken ömür sessizce akıp gidiyor. Her şeye yetişmeye çalışan insan, bazen kendi ruhuna yetişemiyor. Oysa insanın içinde hiç susmayan bir ses vardır. Bazen bir vicdan muhasebesinde, bazen gece herkes uyuduktan sonra edilen bir duada, bazen de gözlerden süzülen sessiz bir damlada kendisini hissettirir. Bu, ruhun Rabbine duyduğu özlemin, huzura ve hakikate yönelme arzusunun sesidir. Peki, biz bu sesi ne kadar duyabiliyoruz Günümüzde insanlar kalabalıklar içerisinde yalnızlaşıyor. Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor ama kimse nereye gittiğini yeterince sorgulamıyor. Ellerimiz telefonlardan ayrılmıyor, gözlerimiz ekranlarda, zihnimiz bin bir düşünceyle meşgul. Fakat gönlümüzün neye ihtiyaç duyduğunu sormayı unutuyoruz. Belki de bu yüzden en çok ihtiyaç duyduğumuz şey, biraz durmak, biraz düşünmek ve Rabbimizle baş başa kalabilmektir. Ruhumuzun en büyük ihtiyaçlarından biri de tövbedir. Hepimiz hata yapabiliriz. Bazen bilerek, bazen bilmeyerek yanlış yollara sapabiliriz. Bazen kırdığımız gönüllerin, ihmal ettiğimiz sorumlulukların farkına geç varabiliriz. Ancak dinimiz bize hiçbir zaman ümitsizliği öğretmez. Aksine, Allah'ın rahmetinin genişliğini hatırlatır. Rabbimiz Zümer suresinin 53. ayetinde şöyle buyurur, Allah'ın rahmetinden ümit kesmeyin. Ne büyük bir müjde! İnsan ne kadar yorulmuş, ne kadar hata yapmış olursa olsun, samimiyetle Rabbine yönelmenin kapısı açıktır. Yeter ki insan hatasını kabul etsin, pişmanlık duysun ve yeniden güzel bir başlangıç yapmaya niyet etsin. Bir başka hakikat de şudur: Ruhumuz yalnızca ibadetle değil, güzel ahlakla da güzelleşir. Bir yetimin başını okşamak, bir ihtiyaç sahibinin elinden tutmak, anne babamızın gönlünü almak, bir insanın derdini dinlemek de manevi hayatımızın kıymetli parçalarıdır. Çünkü Allah'a yakınlaşmanın yollarından biri de O'nun yarattıklarına merhametle yaklaşmaktır.

SECDEDE SAKLI HUZUR

İnsan hayatı boyunca huzuru arar. Kimi zenginlikte, kimi makamda, kimi şöhrette, kimi de dünyanın sunduğu geçici güzelliklerde mutluluğu yakalamaya çalışır. Ancak bazen bütün imkânlara sahip olan bir insanın bile gönlü huzursuzdur. Çünkü huzur, her şeye sahip olmak değil, sahip olduklarının ötesinde Rabbini tanımak ve O'na güvenmektir. Hayatın yükü ağırlaştığında, insanın omuzlarına dertler çöktüğünde, anlatamadığı acılar yüreğinde biriktiğinde sığınabileceği en güzel kapılardan biri secdedir. Secde, yalnızca alnımızı yere koyduğumuz bir ibadet değildir. Secde, insanın kibrini geride bırakması, acziyetini kabul etmesi ve Rabbine bütün samimiyetiyle yönelmesidir. İnsan secdeye vardığında makamını, servetini, unvanını ve dünya telaşını bir kenara bırakır. Zenginle fakir, güçlüyle güçsüz aynı safta, aynı kıbleye yönelir. Çünkü Allah katında üstünlük, malda ve mülkte değil, takvadadır. Rabbimiz Kuran’ı Kerim'de şöyle buyurur, Secde et ve yaklaş (Alak, 96/19) Ne kadar anlamlı bir ilahi çağrı İnsan bazen dünyaya yetişmeye çalışırken Rabbinden uzaklaşır. Oysa gerçek yakınlık, Allah'a yönelmekle, O'na kulluk etmekle ve gönlünü O'nun rızasına teslim etmekle mümkündür. Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (s.a.v.) de şöyle buyurmuştur, Kulun Rabbine en yakın olduğu an, secde hâlidir. Öyleyse secdede duayı çok yapın. (Müslim, Salât, 215) İşte secdenin güzelliği burada saklıdır. İnsan en çaresiz hissettiği anda bile Rabbine yakın olabileceğini bilir. Kimseye anlatamadığı derdini duasında dile getirir. Gözyaşlarını kimsenin görmediği yerde Rabbine açar. Bazen bir kelime söyleyemez ama kalbiyle her şeyi anlatır. Çünkü Allah, gönüllerden geçenleri de bilir. Bugün hepimiz bir koşuşturmanın içerisindeyiz. Sabah telaşı, iş hayatı, geçim sıkıntısı, aile sorumlulukları ve bitmeyen beklentiler derken günlerimizi tüketiyoruz. Telefonlarımıza, işlerimize ve dünyalık meselelerimize ayırdığımız zamanın ne kadarını Rabbimize ayırıyoruz Ezan okunduğunda işlerimizi bir kenara bırakıp namaza yöneliyor muyuz Yoksa namazı işlerimizden arta kalan zamana mı bırakıyoruz Oysa namaz, hayatımızın arasına sıkıştırılacak bir görev değil, hayatımıza yön verecek bir kulluk sorumluluğudur.