Ölümü unutmak kalbi nasıl değiştirir?

İnsan, hayatın telaşı içerisinde çoğu zaman kendisini hiç ölmeyecekmiş gibi hisseder. Sabah işe yetişir, çocuklarının geleceğini düşünür, alışveriş yapar, planlar kurar, yarın ne yapacağını hesaplar. Dünya işleri peşinde koşarken hayatın en kesin gerçeğini ise çoğu zaman hatırlamak istemez: Ölüm.

Oysa ölüm, hayatın karşıtı değil, hayatın ayrılmaz bir gerçeğidir.

Kur’an-ı Kerim’de, “Her can ölümü tadacaktır.” (Âl-i İmrân, 3/185) buyrulur.

Bu gerçek; zengin ve fakir, genç ve yaşlı, güçlü ve zayıf ayrımı yapmaz. Dünyaya gelen her insan, bir gün bu dünyadan ayrılacaktır.

Peki, ölümü hatırlamak insanı karamsarlığa mı sürükler?

Tam aksine, ölümü hatırlamak, hayatın kıymetini anlamamıza yardımcı olur.

Bir şeyin sınırlı olduğunu bildiğimizde onun değerini daha iyi anlarız. Bir gün biteceğini bildiğimiz için güzel bir yolculuğun tadını çıkarırız. Birlikte geçirdiğimiz zamanın kıymetini biliriz. Ömrümüzün de sınırlı olduğunu hatırladığımızda, elimizdeki günlerin ne kadar değerli olduğunu fark ederiz.

Belki de yıllardır aramadığımız bir yakınımızı aramak için daha fazla beklememeliyiz. Bir gönül kırdıysak özür dilemek için yarını beklememeliyiz. Anne ve babamız hayattaysa onların hâlini, hatırını sormayı ertelememeliyiz. Çünkü hayat bize her zaman yarın sözü vermez.

Ölümü hatırlamak, dünyayı terk etmek veya hayattan kopmak anlamına gelmez. İslam, insanın dünyadaki sorumluluklarını yerine getirmesini, çalışmasını, ailesine bakmasını, helalinden kazanmasını ve yeryüzünde iyilik yapmasını teşvik eder.

Ancak insan, dünyayı amaç hâline getirmemelidir. Malımız olabilir ama malın esiri olmamalıyız.

Ölümü hatırlamak, dünyaya bakışımızı dengeler. Bize sahip olduklarımızın geçici olduğunu ve asıl kalıcı olanın Allah katındaki değer olduğunu hatırlatır.