Bir topluluğa ait olma, sevilme ve onaylanma arzusu insan doğasının en temel ihtiyaçlarından biridir. İnsanın doğuştan gelen sevilme ve bir yere ait olma ihtiyacı, eğer "herkesle iyi geçinme" saplantısına dönüşürse, kişi farkına varmadan kendi benliğinden vazgeçmeye başlar. Tıpkı bukalemun gibi bulunduğu ortama uyum sağlamak, başkalarının fikirlerine isteklerine aşırı odaklanmak kişinin kendisine sorduğu "Ben ne istiyorum?" veya "Benim bu konudaki gerçek fikrim ne?" soruları cevapsız kalır. Bu da öz farkındalık kavramının yitirilmesine sebebiyet verecektir. Uyum sağlamaya çalışırken 'hayır' demeyi unutmak aynı zamanda öz sınır kavramını da kaybettiren bir eylemdir. Sonuçta dışarıdan gelen onay artsa da, içeride ağır bir özsaygı kaybı yaşanır. Aşırı uyum sağlama dışardan 'sorunsuz' olarak görülürken altta yatan benliğini devamlı ihlal eden bir birey görülür.

Başkalarını mutlu etme çabası, zamanla kişinin kendine ödediği ağır bir borç haline gelir. Bir kaseyi küçük bir kaba sığdıramazsın ama bunun da bir yolu vardır. Kaseyi kırmak... Kaba sığacak ancak bütün amacı da yok olacak. Bazen bir yere uyumlu olmak için çok fazla uğraşıldığı vakit kendinden parçalar kaybetmeye başlarsın, enerjini, ışığını ve değerini... Bazen bütün halin bir kabın içerisinde olmaktan çok daha değerlidir. Kişinin kendisine iyi gelecek ilişkileri ait olunmayan kaplara sokmak için parçalanmamalı.