Nallıhan’da yaşayan Küçükoğlu çifti, içinde bulundukları zor günleri örneğine az rastlanır bir dayanışma ile aşmaya çalışıyor.

50’li yaşlardaki koca, ayakkabı boyacılığı yaparak, evinin geçimini sağlıyordu.

Hastalanınca işe çıkamaz oldu.

Çiftin çocukları olmamıştı. Başka gelir kalemleri de yoktu.

Evin kadını Sibel Küçükoğlu, “iş başa düştü” deyip ayakkabı boyacılığı yapmaya başladı.

52 yaşındaki kadın, "Elimden başka bir iş gelmedi. Evimizin geçimini sürdürmek için eşimden öğrendiğim ayakkabı boyacılığını yapmaya başladım” diyor.

Çalışmak, alın teri dökerek ekmek parası kazanmak çok güzel bir şey. Bu kadın da olabilir elbet.

Ancak 52 yaşında bir kadının sokaklarda sırtında sandıkla dolaşıp, ayakkabı boyacılığı yapması içimi burktu.

“2 kişilik bu ailenin geçimi için çözüm bu olmamalı” diye düşünüyorum.

Devletin böyle durumlar için var olduğuna inanıyorum.

Hacıbey Mahallesi Muhtarlığı, Nallıhan Kaymakamlığı, Nallıhan Belediyesi, Nallıhan Sosyal Hizmetler Merkezi başta olmak üzere ilçede tonla kamu kurumu var… Küçükoğlu çifti için yapılabilecek mutlaka bir şeyler olmalı.

Maddi manevi yardımların yanı sıra, eşinin tedavi süreci takip edilebilir. Kadına daha uygun bir iş imkanı sağlanabilir.

Sosyal devletin gereği budur.