Gün geçmiyor ki farklı bir insan öldürülme şekli öğrenmeyelim. Eskiden normal ölüm ne de dozunda ve normal hayat akışına uygun ölüm şekliymiş.

Ölümün hiçbir şekli güzel değildir evet ama en azından mezarın olacağı ölümü tercih eder insan. Şimdi mezar taşında el açıp dua etmek şöyle dursun, vücudun parçalara ayrılma şeklini dinliyoruz. Ne korkunç olaylar dinliyoruz ki gün günü aratmıyor. 15 yaşına giren her gencin ilk işi önce elindeki telefondan bir sevgili bulmak ve bu bulduğu sevgili yüzünden canında olması.

Ailelerin Göz göre göre evlatlarının ölüme gidişlerini bildiği halde ayrılmak istemeyen erkeklerin yiğitlik saydığı çözümü ilk işi ayrılmak isteyen sevdiğini öldürmekte buldu. Ortalık bu tarz düşünce üzerine kurulmuş cinayet haberleri ile doldu taştı. Birde marifetmiş gibi sıradanlaştırıldı. Ne bir caydırıcı ceza verildi ne de önlem alındı.

Sadece gününe gün katıp her gün daha vahşileşti. İlerisi için nasıl bir gelecek bizleri bekliyor bilemiyorum. Ama durum az çok gösteriyor ki iyiye gidilmiyor. Normalleştirilen her davranış her gün yapılmaya mahkûm olur. Her gün yapıldıkça da kimse hakinden şikâyet etmez.

Sadece olan gidene olur. Bu durumların yaşanmaması için belki çözümler aranır ve de bulunur. Ama iş ciddiye bindi ve ortam kötüye gitmekte. Canı yananı haberlerden izlemek kolay olabilir ama canı yananın bizim olmayacağımızın garantisi yok. Saygılarımla...