Bazı suçlar vardır; yalnızca yasaları değil, insanlığın vicdanını da yaralar. Pedofili bunların başında gelir. Çünkü burada ihlal edilen şey sadece beden değil, çocukluğun güven duygusu ve masumiyetinin ihlal edilmesidir.

Son zamanlarda gündeme oturan Jeffrey Epstein vakası bu gerçeği çarpıcı biçimde dünyaya gösterdi. Yıllarca süren istismar iddiaları, yalnızca bireysel bir suçluyu değil; paranın, statünün ve nüfuzun adalet

mekanizmasını nasıl esnetebildiğini de ifşa etti. Toplumun sarsılmasının nedeni suçun büyüklüğü kadar, suçlunun uzun süre korunabilmiş olmasıydı. Pedofili, yalnızca bireysel bir sapkınlık meselesi değildir; güç, fırsat ve denetimsizlikle büyüyen bir istismar alanıdır. Klinik açıdan baktığımızda, dürtü ile davranış arasında keskin bir çizgi vardır. Dürtü var olabilir; ancak suç, bu dürtünün eyleme döküldüğü anda başlar. Ne yazık ki Epstein dosyasında adı geçen dünya bütününde toplumda yer edinmiş sayısız ünlünün ismini görüyoruz. Ayrıca dünyada ne kadar büyük bir ağa ulaştıkları sapkınlığın nasıl da meşrulaştığı su götürmez bir gerçek.

Epstein dosyası bizlere istismarın tek bir profile sığmadığını gösterdi. Güç, para ve itibar; suçu görünmez kılabilen tehlikeli maskelere dönüşebiliyor. Bu gerçek, ebeveynler için en kritik mesajı barındırıyor: Çocukları korumak, sadece “yabancılardan sakınmakla” sınırlı değil. Görünmeyen her istismar, bir gün karanlıkta tekrar acı bir şekilde doğabilir. Unutulmaması gereken şey ise aslında şu; bir toplumun vicdanı, en çok çocuklarını ne kadar koruyabildiğiyle ölçülür.