Aile toplumun en küçük birimidir. Aynı zamanda aile, toplumdaki insanların ahlakının şekillendiği yerdir. Aileler ne kadar güçlü ve ahlaklı olursa, toplum da o denli güçlü olur. Birlik, huzur, hoşgörü, saygı ve sevgi ahlaki gelişimde öne çıkan değerlerdendir. Birlik denilince akla ilk aile
gelir. Aile olmak, sevinçte, hüzünde, iyi günde, kötü günde, koşulsuz, her şartta bir olmaktır.

Birlik, beraberlik ve güven içerisinde yaşanan bir hayatın insana yaşatacağı en derin his huzurdur. Aile
içerisinde demokratik ve hoşgörü ile yaklaşım esastır. Fikirlerin dayatıldığı ve bireylerin birbirini yanlış yönlendirdiği bir ailede huzursuzluk kaçınılmazdır. Ahlak gelişimi hayatın ilk yıllarından itibaren aile
içinde başlar. Doğumla birlikte başlayan öğrenme süreci daha sonraki dönemlerde ebeveynin neye nasıl tepki verdiği, neye izin verip vermediği, ahlaki konulardaki yaklaşımı ve öğütleri çocuğun ahlaki
gelişiminin şekillenmesinde etkili olur. Bu konuda ebeveynlere önemli görevler düşmektedir. Çünkü bazen rastgele söylenen bir cümle bile çocuğun ahlak gelişiminde önemli bir rol oynamaktadır.

“Çocuklar, aileyi meydana getiren bireylerle –yani, anne, baba ve kardeşler ile– etkileşimleri sırasında yavaş yavaş değer kavramlarını öğrenmeye başlarlar. Bu bağlamda ebeveynlerin çocuğa
nasıl bir sosyalleşme ortamı sağladıkları önem kazanır. Ebeveynlik, anne ve babanın, çocuğun fiziksel, duygusal, zihinsel gelişimi ile sosyal ve ahlaki gelişimi için sağladığı ortam ve çocuk
yetiştirmeye ilişkin tutum ve davranışları olarak tanımlanabilir.

Çocuklar, iki açıdan bakıldığında ebeveynlerine bağımlıdırlar. Ebeveynler, ödül ve ceza (bedel ödetme, mahrum bırakma) sistemleri ile çocuklarının davranışlarını biçimlendirerek ve onlara kendileri, diğer insanlar ve dış dünya hakkında bilgiler vererek çocuklarının gelişiminde rol oynarlar. Çocuklar sadece, doğrudan ödüle ya da cezaya maruz kalmakla öğrenmezler. Aynı zamanda çocuklar, anne ve babalarının çeşitli davranışlarını gözlemleyip bu davranışların sonucunda hangi ödüllerin ya da cezaların ortaya çıktığını öğrenirler ve dolaylı olarak bu davranışları edinirler. Dolayısıyla anne ve babalar çocuklar için birer davranış modelidir.

Değerler de bu süreç içinde çeşitli ebeveynlik uygulamalarının tekrarlanmasıyla çocuklara aktarılır.Anne-babalar çocuklar için birer bilgi kaynağıdır. Çocuk, nesnelerin adlarını öğrenmekle başlayıp hangi olayın neden ve nasıl meydana geldiğinin anlaşılmasına kadar, değişik karmaşıklıktaki bilgi ve düşünceleri, anne ve babasını gözlemleyerek ya da onlara “Bu ne?”, “Neden?” gibi soruları yönelterek edinir.

Ebeveynler; çocuklarının çeşitli sorularına cevap vererek, farklı durumlarda farklı davranarak, onlarla sohbet etmek, oyun oynamak, hikâye anlatmak gibi bilgi aktarımı içeren etkinliklerle, doğrudan ya da dolaylı olarak, çocuklarda çeşitli değerlerin gelişmesine aracı olurlar.