Kaç kez gerçekten iyi olmadığın halde "iyiyim" diyerek konuyu kapattın? Kaç kez içindeki fırtınayı dindirmek yerine, dışarıya "yıkılmaz bir kale" imajı çizdin? "Ben hallederim" cümlesi kulağa ne kadar cesurca geliyor değil mi? Ancak bu cümlenin altında genellikle bir kahramanlık değil, derin bir "kimseye yük olmama" çabası yatar. Psikoloji temelinde bakıldığınsa ise duygusal bastırma, sadece o anki duyguyu yok saymak değildir; o duyguyu ruhun derinliklerinden alıp bedenin hücrelerine emanet etmektir.

Beden, zihnin itiraf edemediği her yükün kaydını bir bir tutar. Anlamsız sırt ağrıları, geçmeyen yorgunluk hissi, uykusuz geceler veya aniden gelen o yoğun kaygı hissi... Bunlar birer "arıza" değil, bedenin seni koruma çabasıdır. Bir türlü duyulmayan bir sesin, artık duyulmak için fiziksel bir form almasıdır. Çünkü bastırılan her duygu, sinir sisteminde çözülmemiş bir enerji olarak asılı kalır. İçinde bulunduğumuz toplum bize güçlü görünmeyi, her şeyi tek başına göğüslemeyi dayattı. Oysa gerçek güç, kırılganlığını kabul edebilme cesaretidir. "Şu an zorlanıyorum", "Dinlenmeye ihtiyacım var" ya da "Yardım alabilir miyim?" diyebilmek, bir zayıflık göstergesi değil; aksine öz şefkatin ve duygusal olgunluğun en yüksek mertebesidir. Bedenini daha fazla sessiz çığlıklara zorlama. Kendini dinlemeyi öğren ve bir nefeslikte olsa alan aç.